باب چهارم در مورد گريه كردن بر مرگ خويشان و فرزندان و اين كه گريه نمودن بر آنها منافاتى با مقام صبر و رضا ندارد بدان و آگاه باش كه صرف گريه كردن منافاتى با مقام صبر و رضا ندارد زيرا گريه كردن بر فرزند و خويشان جزو طبيعت و سرشت انسان است و رحيميت بشر چنين اقتضايى دارد .
بنا بر اين مادامى كه گريه كردن مشتمل بر اعتراض به كار خدا مانند جزع و فزع ، پاره كردن لباس ، لطمه زدن به صورت ، ضربت زدن بر زانو و امثال اينها نباشد عيبى ندارد .
پيامبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و انبياى پيشين ، از حضرت آدم عليه السّلام تا پيغمبر خاتم صلّى اللَّه عليه و آله ، همچنين بعد از پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله اهل بيت و اصحاب آن حضرت در مصيبتها گريه كردند ، در حالى كه كمال رضايت و صبر و ثبات را داشتهاند .
مسكن الفؤاد (آرام بخش دل داغديدگان) (فارسى) — صفحة 234
مساهمون: الشهيد الثاني
ص٢٣٤