بخش نخست امام محمد جواد عليه السّلام در يك نگاه
حضرت امام ابو جعفر ، محمد بن على جواد عليه السّلام نهمين امام از خاندان رسالت است كه حضرت ختمى مرتبت ، به فرمان خداوند امر امامت را به آنان سپرد تا پس از وى مسئوليت و راهبرى امت و جامعه را برعهده گيرند ؛ همانهايى كه قرآن ، عصمتشان را بيان و روايات متواتر بر امامتشان تصريح كرده است .
امام جواد عليه السّلام همانند پدران گرامىاش آينهء تمامنماى والايىها و بزرگوارىهايى بود كه دارندهء آنها را شايستهء امامت و رهبرى انقلابى - الهى مىكرد . حضرتش در هفت سالگى ، امامت عامه را برعهده گرفت . اگرچه در آن روزگار رهبرى و امامت خردسالى امرى نامأنوس بود و شايد بودند كسانى كه كينهتوزانه بر آن خرده مىگرفتند ، اما حكمت الهى پيش از او نيز چنين اقتضا كرده بود و حضرت عيسى بن مريم عليه السّلام نوزاد در حالى كه در گهواره بود به مقام نبوت دست يافت .
تاريخ در لابهلاى امامت زودهنگام امام جواد عليه السّلام اين باور و اعتقاد شيعهء دوازده امامى را تأييد كرد كه « امامت منصبى الهى است و خداوند آن را به شايستگان و كماليافتگان همه روزگاران مىبخشد » ، چرا كه آن بزرگوار ، در عين خردسالى با عالمان بزرگ عصر خود مباحثه نمود و با دانش خدا داده و برهان رسايش بر آنان پيروز شد ، آنچنان كه عالمان و حاكمان عصر او در