تكيه زدن آنان بر كرسى جانشينى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از جهل و غفلت مردم بهره جسته بود .
جوّ ادبى زمان آن حضرت را نيز مىتوان از لابلاى اشعارى كه شعراى آن عصر سرودهاند دريافت ، اشعارى كه بههيچوجه نشاندهندهء مشكلات بىشمار آن زمانه نبود ، بلكه دربردارندهء هيچ مسئلهء جدى و عقلائى هم نبود و در واقع اشعارى قبيلهاى بود كه در هركدام از آن شاعر به بيان امتيازات قبيلهء خود از قبيل ميهماننوازى ، زيادى مال يا زيادى نفرات مىپرداخت يا از ديگر سوى بازارى براى هجوهاى تلخ و گزنده و دادن نسبتها و القاب ناپسند به يكديگر شده بود « 1 » .
Footnote
( 1 ) . حياة الامام زين العابدين دراسة و تحليل / 672 - 673 .