مسلمانان واجب بود ، از رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله جويا شدند ، حضرت در پاسخ فرمود :
منظور آيه از نزديكان ، على و فاطمه و فرزندان آنان [ حسن و حسيناند ] .
قرآن كريم در سورهء مبارك دهر در بيان عظمت اهل بيت و اخلاصى كه اطاعت و عباداتشان مقرون بدان بوده ، به تشريح علل و اسباب اين برترى و فضيلت پرداخته و مىفرمايد :
إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً * إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً * فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً * وَ جَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً ؛
« 1 »
ما شما را به خاطر خدا اطعام مىكنيم و خواستار هيچگونه پاداشى از شما نيستيم * ما از پروردگار خويش در آن روز عبوس و سخت ، بيمناكيم * خداوند آنان را از شرّ آن روز نگاه مىدارد و آنها را در حالى كه شاد و مسرورند ، پذيرا مىشود * و در برابر صبر و بردبارى ، بهشت و لباسهاى حرير بهشتى بدانها ارزانى مىدارد .
بنا به نقل بيشتر مفسران و محدثان ، اين سورهء مبارك پس از بيمار شدن حسن و حسين عليهما السّلام در حق اهل بيت نازل شد كه امام على عليه السّلام نذر كرد به شكرانهء بهبودى آن دو بزرگوار سه روز روزه بگيرد . از اينرو ، اعضاى خانواده پس از بهبودى فرزندان ، به نحو بايستهاى به نذر خود وفا كردند ، وفايى برخوردار از برجستهترين انواع ايثار و از خودگذشتگى كه در حقشان اين آيات نازل شد :
إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً * عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً * يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً ؛
هامش
( 1 ) . در ذيل آيهء مودت به تفسير كبير ، طبرى و در المنثور مراجعه شود .