موكول كن ؛ زيرا طبق بعضى روايات تأخير آنها فضيلت دارد .
گروهى از عارفان در فاصله بين مغرب و عشاء با غير خداى عزّ و جلّ سخن نمىگفتند ، زيرا اين وقت مخصوص مناجات با علّام الغيوب و رسيدن به خواستههاست ، ولى اگر كسى نمىتواند به اين مقدار سخن نگويد ، تا پايان نوافل مغرب صبر كند و اگر اين مقدار هم نمىتواند ، تا پايان دو ركعت اول سخن نگويد .
جدّم شيخ طوسى از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : هركس نماز مغرب را بجا آورد و پس از آن سخن نگويد ، تا دو ركعت نافله بخواند ، آن دو ركعت براى او در عليّين ثبت مىشود « 1 » و اگر تا پايان چهار ركعت نافله سخن نگويد ، براى او ثواب يك حجّ و يك عمرهء قبولشده ، ثبت مىشود . « 2 » اين روايت را شيخ جعفر بن سليمان در كتاب ثواب الاعمال و شيخ صدوق در كتاب امالى نقل كردهاند .
هامش
( 1 ) . اشاره است به آيهء 18 از سورهء مطفّفين كه خداوند مىفرمايد : « انّ كتاب الابرار لفى علّيين » ؛ يعنى ، نامهء اعمال نيكان در بهشت برتر قرار دارد .
( 2 ) . بحار الانوار ، ج 86 ، ص 100 ، ح 5 و ج 87 ، ص 88 ، ح 4 از مجالس صدوق و ثواب الاعمال . طبق نقل بحار در هيچيك از دو روايت كلمهء عمره وجود ندارد .