فرياد مىكردند ، حضرت به آنها فرمود :
شما را چه مىشود و چرا فرياد مىكنيد ؟
آن مرد عرض كرد : اى پيامبر خدا ، اين همسر من است و هيچ بدى هم ندارد بلكه زنى است صالحه ولى در عين حال دوست دارم از او جدا شوم .
حضرت عيسى عليه السّلام فرمود : به هر حال بگو چه نقصى در او است كه مىخواهى از وى جدا شوى ؟
آن مرد عرضه داشت : بدون اين كه پير شده باشد صورتش شكسته و فرسوده شده .
حضرت به آن زن فرمود : اى زن دوست دارى طراوت صورتت به تو برگردد ؟
آن زن عرضه داشت : آرى .
حضرت فرمود : هر گاه غذا تناول مىكنى ، زنهار پيش از سير شدن از آن دست بكش زيرا طعام وقتى در شكم و معده زياد شد طراوت و نشاط صورت را مىبرد .
زن به اين دستور عمل نمود ، طراوت صورتش دوباره بازگشت .
باب دويست و پنجاه و سوّم علامات صبر و شكيبايى
حديث ( 1 )
احمد بن محمّد بن عيسى علوى حسينى رضى الله عنه از محمّد بن ابراهيم بن اسباط ، از احمد بن محمّد بن زياد قطَّان ، از ابو الطيّب احمد بن محمّد بن عبد الله نقل كرده كه وى گفت :
عيسى بن جعفر علوى عمرى از پدرانش ، از عمر بن على بن ابى طالب عليه السّلام نقل كرده كه فرمود : نبى اكرم صلَّى الله عليه و آله و سلَّم فرمودند :
علامت شخص صابر و شكيبا سه چيز است :
اوّل : آنكه سست و بىحال نيست .
دوّم : آنكه ملول و محزون نمىباشد .
سوّم : آنكه از پروردگار متعال شكايت نمىكند .
زيرا شخص وقتى كسل و سست شد حقوق ديگران را ضايع نموده و وقتى ملول و محزون گرديد اداء شكر نمىكند و هر گاه از پروردگار شاكى شد عصيانش را مىنمايد .