الف : فاعل را گرفتار سوء حساب مىكند .
ب : موجب غضب بارى تعالى مىباشد .
ج : فاعل را در آتش مخلَّد مىنمايد .
باب دويست و سى و يكم سرّ حرام شدن نسبت ناروا به زنان عفيف دادن
حديث ( 1 )
على بن احمد مىگويد :
محمّد بن ابى عبد الله از محمّد بن اسماعيل ، از على بن عبّاس از قاسم بن ربيع صحّاف ، از محمّد بن سنان نقل كرده كه وى گفت : حضرت ابو الحسن على بن موسى الرّضا عليه السّلام در مكتوبى به او در جواب مسائلش مرقوم فرمودند :
خداوند عزّ و جل نسبت ناروا به زنان عفيف را حرام كرده زيرا در آن مفاسدى است به اين شرح :
الف : فساد و تباه شدن انساب .
ب : نفى و سلب كردن فرزند از مادر .
ج : ابطال و از بين بردن مواريث .
د : ترك تربيت فرزند .
ه : نابود شدن معارف .
و : مسادى و شرور و علَّتهاى ديگرى كه جملگى موجب فساد مخلوق مىباشند .
حديث ( 2 )
محمّد بن موسى بن متوكَّل از على بن الحسين سعدآبادى ، از احمد بن محمّد از عبد العظيم بن عبد الله الحسنى ، از حضرت محمّد بن على عليهما السّلام ، حضرت فرمودند :
پدرم فرمود : شنيدم از پدرم كه مىفرمود : از حضرت جعفر بن محمّد عليهما السّلام شنيدم كه مىفرمودند :
نسبت ناروا به زن عفيفه دادن از معاصى كبيره است زيرا حق عزّ و جل در قرآن مىفرمايد :
* ( لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ ) * ( آنان كه به زنان عفيفه نسبت ناروا مىدهند در دنيا و آخرت مورد لعن بوده و بر ايشان عذاب بزرگى آماده شده است ) .