سجود بايد بر چيزى باشد كه از زمين مىرويد به شرطى كه مأكول يا ملبوس نباشد .
حديث ( 4 )
پدرم رحمة الله عليه از محمّد بن يحيى عطَّار ، از محمّد بن احمد ، از على بن الحسين ، از احمد بن اسحاق قمى ، از ياسر خادم ، وى مىگويد : حضرت ابى الحسن عليه السّلام بر من گذشته در حالى كه بر حصير طبرى كه روى آن را چيزى انداخته بودم نماز مىخواندم ، فرمودند :
چرا بر حصير طبرى سجده نمىكنى ؟ مگر آن از نبات زمين نيست ؟
محمّد بن احمد مىگويد : من از احمد بن اسحاق از اين واقعه پرسيدم ، وى گفت :
من آن را روايت كردهام .
حديث ( 5 )
پدرم رحمة الله عليه ، از محمّد بن يحيى ، از محمّد بن احمد ، از سيّارى نقل كرده كه بعضى از اهل مدائن محضر ابى الحسن ماضى عليه السّلام نامه اى نوشت و در آن پرسيد :
آيا خواندن نماز روى شيشه چطور است ؟
نويسنده نامه مىگويد : وقتى نامهام محضر مبارك امام عليه السّلام رسيد با خود انديشيدم و گفتم : شيشه از اشيايى است كه جزء نبات الارض است و من نمىبايد سؤال مىكردم زيرا بر نبات الارض خواندن نماز و سجده بر آن جايز است .
بارى امام عليه السّلام در جواب نوشتند : بر شيشه نماز مخوان و اگر در نفست خطور كرده كه شيشه از نبات الارض است پس بدان اگر چه شيشه از نبات الارض مىباشد ولى ماده اصلى آن شن و نمك است و اين دو بر ماهيت اصلى خود باقى نمانده و تغيير كردهاند .
مؤلَّف اين كتاب ( صدوق رحمة الله عليه ) مىگويد : هر شن و نمكى ممسوخ و متغيّر نيست بلكه شن و نمكى كه شيشه را از آن مىسازند تغيير يافتهاند .
باب چهل و سوّم سرّ اين كه جايز نيست در لباسى كه از مو و كرك حيوان غير مأكول اللحم درست شده نماز خواند
حديث ( 1 )
على بن احمد رحمة الله عليه ، از محمّد بن عبد الله ، از محمّد بن اسماعيل