باب دويست و بيست و ششم سرّ اين كه بعد از بيرون آمدن خون از بينى داخل آن شستن واجب و لازم نيست « 1 »
باب دويست و بيست و هفتم سرّ اين كه طائفه ازد از همه مردم شيرينزبانتر هستند
حديث ( 1 )
پدرم رحمة الله عليه از محمّد بن يحيى عطَّار از محمّد بن احمد ، از محمّد بن حسان رازى از محمّد بن يزيد رازى ، از ابى البخترى ، از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده كه آن حضرت فرمودند : رسول خدا صلَّى الله عليه و آله فرمودند :
هنگامى كه مردم دسته دسته وارد دين خدا شدند طائفه ازد نيز نزد مردم آمده و به دين خدا وارد شدند ، اين طائفه رقيق القلبترين و شيرينزبانترين مردم بودند ، محضر مبارك رسول خدا صلَّى الله عليه و آله عرض شد : اين طائفه از همه مردم رقيق القلبترين هستند ، را دانستيم ولى به چه سبب شيرينزبانترين مردم شدهاند ؟
پيامبر اكرم صلَّى الله عليه و آله فرمودند : زيرا اين طائفه در زمان جاهليت و قبل از ظهور اسلام مسواك مىكردند .
ابو البخترى مىگويد : امام صادق عليه السّلام فرمودند : براى هر چيزى طهور و پاككننده اى است و طهور دهان مسواك است .
باب دويست و بيست و هشتم سرّ اين كه امام صادق عليه السّلام مدّت دو سال مسواك كردن را ترك كردند
هامش
« 1 » - در اين قسمت كتاب سفيد بوده و نسّاخ حديثى نقل نكردهاند ولى در وسائل به اسنادش از عمّار ساباطى نقل كرده : از امام صادق عليه السّلام سؤال شد : مردى خون از بينى او جارى شد آيا باطن بينى را بايد آب بكشد يا نه ؟
حضرت فرمودند : بر او لازم است ظاهر بينى را آب بكشد نه باطن آن را .