باب نود و سوّم سرّ اين كه جايز نيست شخص در حقّ فرزندش بگويد وى به من و پدرانم شباهت ندارد
حديث ( 1 )
پدرم رحمة الله عليه فرمود : احمد بن ادريس ، از محمّد بن حسين بن ابى الخطَّاب ، از جعفر بن بشير ، از مردى از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند .
هنگامى كه خداوند تبارك و تعالى بخواهد انسانى را بيافريند صورت تمام انسانهاى بين اين مخلوق و بين پدرشان حضرت آدم عليه السّلام را جمع مىكند و سپس او را به صورت يكى از آنها ايجاد مىنمايد لذا احدى حقّ ندارد به فرزندش بگويد :
اين نه به من و نه به آباء و پدرانم شباهت دارد .
باب نود و چهارم سرّ اين كه پدران از ناحيه فرزندان چيزى را مىيابند كه فرزندان از طرف پدران آن را نمىيابند
حديث ( 1 )
جعفر بن محمّد بن مسرور رحمة الله عليه مىگويد : حسين بن محمّد بن عامر ، از عمويش عبد الله بن عامر ، از محمّد بن ابى عمير ، از هشام بن سالم نقل مىكند كه وى گفت : محضر امام صادق عليه السّلام عرض كردم : ما را چه مىشود كه از ناحيه فرزندانمان چيزى را مىيابيم كه آنها از طرف ما آن را نمىيابند ؟
حضرت فرمودند : زيرا ايشان جزئى از شما بوده ولى شما جزء آنها نيستيد .
باب نود و پنجم سرّ و سبب پيرى و آغاز آن
حديث ( 1 )
پدرم رحمة الله عليه فرمود : سعيد بن عبد الله از ايّوب بن نوح ، از محمّد بن ابى عمير ، از حفص بن بخترى از حضرت صادق عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند :
قبلا مردم پيرى را به خود نمىديدند و اوّلين كسى كه آن را مشاهده نمود