پدرش ، از عبد السّلام بن صالح هروى نقل مىكند كه وى گفت : محضر حضرت رضا عليه السّلام عرضه داشتم : چرا خداوند عزّ و جلّ در زمان حضرت نوح عليه السّلام تمام دنيا را در آب غرق نمود با اين كه در ميان مردم اطفال و كسانى كه بىگناه بودند وجود داشتند ؟
حضرت فرمودند : در ميان غرقشدگان نه اطفال بود و نه بىگناه .
امّا اطفال نبود زيرا حقّ عزّ و جلّ چهل سال قبل از غرق نمودن دنيا صلب مردان و رحم زنان قوم نوح را عقيم نمود لذا در هنگام غرق طفلى وجود نداشت .
و امّا بىگناه در آنها نبود زيرا هيچ گاه قادر متعال كسى را كه گناه ندارد با عذاب خود هلاك نكرده است و افراد غرق شده دو دسته بودند :
الف : آنان كه پيامبر خدا يعنى نوح عليه السّلام را تكذيب نمودند .
ب : كسانى كه راضى به تكذيب دسته اوّل بودند اگر چه به ظاهر تكذيب نمىكردند .
بدون ترديد هر دو دسته گناهكار محسوب مىشوند .
لازم به تذكَّر است كسانى كه داخل و حاضر در مجلس تكذيب نبوده ولى وقتى خبر تكذيب مكذّبين را شنيدند به آن راضى و خشنود شدند مانند كسانى هستند كه در آن مجلس حاضر بوده و پيامبر را تكذيب نمودند .
باب بيست و چهارم سرّ ناميدن قريه حضرت نوح به قريه ثمانين
حديث ( 1 )
احمد بن زياد بن جعفر همدانى رضى الله عنه مىگويد :
على بن ابراهيم بن هاشم از پدرش ، از عبد السّلام بن صالح هروى نقل نموده كه او گفت : حضرت رضا عليه السّلام فرمودند :
هنگامى كه نوح عليه السّلام به زمين فرود آمد او و فرزند و پيروانش جملگى هشتاد نفر بودند پس قريه اى را بنا نمود كه به آن قريه ثمانين گفتند زيرا ساكنين آن كه نوح و فرزند و پيروانش بودند هشتاد تن بشمار مىآمدند .