بيشتر بدان بلاد هجرت مىكردند كه :
وفي الأرض منأمى للكريم عن الأذى * وفيها لمن خاف القلى متحول ( 1 )
وگرچه باهمه فجايع وكشتارهاى هولناكى كه امويان وعباسيان از اين ذريه
طاهره كردند واز خنجر خون ريز ودل بىرحم آنان در اين راه قصور وكوتاهى
ديده نشد ، وبا همه كوشش پى گيرى كه اين دو سلسله حاكم در ريشه كن كردن شجره
طيبه داشتند .
از آنجا كه اين شجره اصلى ثابت داشت ، طبعا فروع ان به آسمان عزت وشرف
مىرسيد ، درحق تعالى وتقدس با اعطاى " كوثر " به حبيب خود محمد مصطفى صلى الله عليه وآله
مقرر فرموده بود كه كثرت نسل وذريه أو بدانجا رسد كه : " لا يحصى عددهم ويتصل
إلى يوم القيامة مددهم " ( مجمع البيان در تفسير سوره مباركه كوثر ) .
وبه گفته جرجانى ( ره ) " . اى محمد دل تنگ مكن از آنچه ايشان ترا " ابتر "
مىخوانند كه ما ترا كثرتى در عقب ونسل فرزندان بدهيم كه بر زمين هيچ بقعه وخطه اى
نماند ، الا كه آنجا جماعتى از فرزندان تو باشند ، نبينى كه روز طف كربلا
آن جماعت كافران كه أهل البيت را بكشتند از فرزندان حسين بن علي عليه السلام جز
على زين العابدين كسى ديگر نماند ، خداى تعالى از نسل وى ، تنها عالم را
پر كرد . " ( تفسير گازر ج 10 ص 459 ) .
عدد علويان هر روز از روز گذشته بيشتر مى شد كه :
إذا مقرم منا ذرا حدنا به * تخمط فينا ناب آخر مقرم ( 3 )
ولنعم ما قيل :
أراد الجاحدون ليطفئوه * ويأبى الله الا ان يتمه
هامش
( 1 ) از لامية العرب شنفرى
( 2 ) از أوس بن حجر .