بردند . باز هم از همين نگارش
a
سجستانى در صوان الحكمة كه گزيدهاى از آن را داريم و از او شهرزورى در سدهء 7 ( 13 ) در نزهة الارواح كه متن آن چاپ شده و ترجمهء فارسى آن را اينك مىبينيم و از او لاهيجى اشكورى سدهء 11 ( 17 ) در محبوب القلوب كه عريضى يزدى در 1230 به فارسى در آورده بهره برده است .
نگارش ايتيوس دو گونه است يكى اصلى
a
كه به عربى در آمده و از آن هم پنج نسخه پيدا شده .
1 - در ظاهريه دمشق نوشتهء محرم 557 2 - در پرينستون « 15 » نوشتهء 677 كه پيشها در نجف در كتابخانهء كاشف الغطاء بوده است ( فهرست ماخ 2991 - در نشريه 10 : 39 و 40 من از آن ياد نكردم )
( P )
3 - كوپرولو 1623 نوشتهء رجب 749 ( گفتار رزنتال در « 16 » 81 ( 1961 )
( 7 a - 9 a , K )
4 - مرعشى قم 68 / 1286 نوشتهء 1072 ( 1 : 325 ) 5 - نوشتهء شيخ الاسلام زنجانى از روى پرينستون كه در نجف بوده است .
از نسخهء
a
در تاريخ فلسفه دروغين جالينوس ( 5 و 6 م ) بهره برده شده است .
از همان
a
اولبيوس در سدهء چهارم مسيحى در نگارش خود بنام
" Praeparatio Evangelica
" بهره برده است .
گونهء دوم نگارش ايتيوس نسخهء
B
است كه همان متن اصلى ناشناخته يونانى باشد و اولبيوس از اين هم بهره برده است و كدكس يونانى سدهء 11 و تا 15 م و متن متداول « وولگاتا » ى نزديك 200 م از روى همين است ، استوبايوس در سدهء 5 م در « اكلوگا » هم از آن بهره برده است ( جدول دايبر 325 )
هامش
( 15 ) -Els 305( 16 ) -JAROS