باب ما جاء في من جهل الوقوف بالمشعر
( في رواية علىّ بن رئاب انّ الصّادق صلوات الله عليه قال من أفاض من عرفات مع النّاس فلم يلبث معهم بجمع و مضى منهم إلى منى متعمّد أو مستخفّا فعليه بدنة )
( 1 ) اين بابى است در حكم كسى كه نداند كه وقوف مىبايد كرد در مشعر منقولست در روايت علي بن رئاب از حريز چنان كه در كافى است به أسانيد صحيحه و حسنه كالصحيحه كه آن حضرت صلوات الله عليه فرمودند هر كه با مردمان از عرفات روانه شود و نايستد با ايشان در مشعر الحرام و از آنجا بمنى آيد عمدا يا از روى استخفاف و سهل شمردن ترك آن پس بر اوست كه شترى بكشد
( و روى يونس بن يعقوب عن أبي عبد الله صلوات الله عليه قال قلت له رجل أفاض من عرفات فمرّ بالمشعر فلم يقف حتّى انتهى إلى منى فرمى الجمرة و لم يعلم حتّى ارتفع النّهار قال يرجع إلى المشعر فيقف ثمّ يرمى الجمرة )
( 2 ) و در موثق كالصحيح بلكه در صحيح منقولست از يونس كه گفت عرض نمودم به حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه كه شخصي از عرفات روانه شد و گذشت به مشعر و نايستاد در مشعر تا آمد بمنى و جمره عقبه را به هفت سنگ ريزه زد و ندانست كه وقوف مشعر بعد از صبح