باب ما يجب من العدل على الجمل و ترك ضربه
و اجتناب ظلمه
( روى السّكونيّ بإسناده انّ النّبيّ صلَّى الله عليه و آله ابصر ناقة معقولة و عليها جهازها فقال اين صاحبها مروه فليستعدّ غدا للخصومة )
( 1 ) اين بابى است در بيان آن چه واجبست از عدالت بر شتر و آن كه أو را عبث نزنند و بر آن ستم نكنند .
منقول است در قوى كالصحيح از سكونى به اسناد أو كه آن حضرت امام جعفر صادق است از پدرش از جدش از حضرت أمير المؤمنين صلوات الله عليه و عليهم و اسناد أو بسيار است اما هر چه در اين كتاب مىگويد مراد اين سند است كه حضرت سيد المرسلين صلَّى الله عليه و آله ديدند شتر مادة را كه دستش را بسته بودند و بار داشت پس حضرت فرمودند كه صاحبش كجاست يعنى تا تعزيرش كنم بگوئيد به صاحبش تا مهيا باشد از جهة خصومت شتر در روز قيامت چنان كه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه * ( وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ ) * و از حضرت سيد المرسلين صلَّى الله عليه و آله منقول است كه وحوش و بسيارى از حيوانات را حشر كنند تا حق سبحانه و تعالى داد مظلومان را از ظالم بگيرد حتى از جهة حيوانات بىشاخ از شاخ دار به آن كه بي شاخ را شاخ بدهد و شاخ دار را بي شاخ بيافريند و چون داد بگيرد هر دو معدوم شوند و محتمل است كه مراد خصومت الهى باشد