باب حفظ النّفقة في السّفر
( روى عن صفوان الجمّال قال قلت لأبي عبد الله عليه السّلام انّ معي أهلي و انّي أريد الحجّ فاشدّ نفقتي في حقوى قال نعم فانّ أبى كان يقول من قوة المسافر حفظ نفقته )
( 1 ) به أسانيد صحيحه منقولست از صفوان كه گفت عرض نمودم به حضرت امام جعفر صادق ( صلوات الله عليه ) كه أهل من با منند در سفر و اراده حج دارم آيا زر را در كمر مىتوانم بست حضرت فرمودند كه بلى به درستى كه پدرم مىفرمودند كه از جمله قوّتهاى مسافر ضبط نفقه اوست و چون خرج راه دارد قوّت دارد و اين مجربست و غرض از ذكر أهل آنست كه غالب أوقات ايشان توكل نمىدارند از جهة ايشان خرجى را ضبط مىكنم تا دل ايشان قوى باشد ، و ظاهر جواب آن حضرت آنست كه اگر عيال نيز نباشد حفظ نفقه ضرور است خصوصا در سفر خصوصا در راه مكة كه ماندن و مردن مقرونند ، و باطلاقه شامل آن هست كه نفقه اشرفى باشد با آن كه غالب نيز اشرفى است و اگر جايز نمىبود مىبايست تفصيل بفرمايند چنان كه دأب ايشان است با آن كه أصل جواز است و حديثي كه گذشت كه
كلّ شئ مطلق حتّى يرد فيه نهى بخصوصه ) *
و نهى بخصوص وارد نشده است و نهى از تزيّن به طلا كه واقع شده است اين تزين نيست و سابقا مذكور شد
( و روى علىّ بن أسباط عن عمّه يعقوب بن سالم قال قلت لأبي ) *