( روى زرارة بن أعين عن أبي جعفر صلوات الله عليه قال إذا أصاب المحرم في الحرم حمامة إلى أن يبلغ الظَّبى فعليه دم يهريقه و يتصدّق به مثل ثمنه فان أصاب منه و هو حلال فعليه ان يتصدّق به مثل ثمنه )
( 1 ) اين بابى است در بيان تحريم صيد حرم و احكام آن از كفارات و غيره مرويست به أسانيد صحيحه كه حضرت امام محمد باقر صلوات الله عليه فرمودند كه هر گاه محرم در حرم كبوترى را بكشد و هر مرغى يا حيواني كه از آن بزرگتر باشد تا به آهو بر اوست كه گوسفندى بكشد به سبب احرام و تصدق كند به قيمت آن به سبب آن كه در حرم واقع شده است و اگر محل باشد و در حرم بكشد همين قيمت آن را مىدهد و فدا بر أو واجب نيست
( و سال سليمان بن خالد أبا عبد الله صلوات الله عليه عن رجل أغلق بابه على طير فمات فقال ان كان أغلق الباب عليه بعد ما احرم فعليه دم و ان كان اغلقه قبل ان يحرم و هو حلال فعليه ثمنه )
( 2 ) و در حسن در صحيح منقولست از سليمان كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه از شخصي كه در منزلي را به بندد بر كبوترى كه در آن يورت باشد و راه رفتن نداشته باشد و بميرد از گرسنگى يا تشنگى حضرت فرمودند كه اگر بعد از احرام در بسته باشد بر اوست كه گوسفندى بدهد و اگر در را پيشتر از احرام ببندد و محل باشد بهاى كبوتر را مىبايد داد .
لوامع صاحبقرانى ( شرح الفقيه ) ( فارسي ) — صفحة 268
مساهمون: محمد تقي المجلسي ( الأول )
ص٢٦٨