( و قال رسول الله صلَّى الله عليه و آله ما من حاجّ يضحى ملبّيا حتّى تزول الشّمس الَّا غابت ذنوبه معها )
( 1 ) و در صحيح از عبد الله منقول است كه حضرت موسى بن جعفر صلوات الله عليها فرمودند كه آن حضرت صلَّى الله عليه و آله فرمودند كه هر حاجى كه خود را از آفتاب نپوشاند و آفتاب بر أو بتابد و أو تلبيه گويد حتى تغيب الشمس چنان كه در علل است و ظاهر اين غلط از نساخ شده است به قرينه جزو آخر يعنى تلبيه گويد تا آفتاب فرو رود البتة گناهانش نيز از نامه عملش محو شود با فرو رفتن آفتاب و با نسخه أصل نيز مىتوان ساخت كه زوال آفتاب كه شود زوال گناهان أو شده باشد و ليكن بعيد است و بعد از اين در باب محرمات احرام همين حديث را از عبد الله نقل كرده است و حتى تغيب الشمس است
( و الحجّ و العمرة ينفيان الفقر كما ينفى الكير خبث الحديد )
( 2 ) و در صحيح از معاوية بن عمار منقول است از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه ، و در صحيح از وشّاء از حضرت أبو الحسن علي بن موسى الرضا صلوات الله عليهما منقولست كه هر دو فرمودند كه حج و عمره زايل مىكنند فقر را و الذنوب و گناهان را چنان كه در هر دو خبر موجود است و از نساخ افتاده است چنان كه پاك مىكند كوره آهنگران آهن را از بديها كه دارد و كوره الهى كه مكة معظمه است با حدودش از عرفات و مشعر و منى مؤمنان را از گناهان ، و فقر كه احتياج به مردم است يا بىچيزى پاك مىكند و اينها را دور مىكند از ايشان ، و حاجى پريشان بسيار نادر است و اگر نادرا فقير شوند البتة از ايشان عملي صادر شده است كه در فقر بر روى ايشان گشوده شده است به سبب آن عمل