باب فدية صوم النّذر
( روى احمد بن محمّد بن ابى نصر البزنطىّ عن ابى الحسن الرّضا صلوات الله عليه فى رجل نذر على نفسه ان هو سلم من مرض او تخلَّص من حبس ان يصوم كلّ يوم اربعاء و هو اليوم الَّذى تخلَّص فيه فعجز عن ذلك لعلَّة اصابته او غير ذلك فمدّ الله عزّ و جلّ للرّجل فى عمره و اجتمع عليه صوم كثير ما كفّارة ذلك قال تصدّق لكلّ يوم مدّا من حنطة او بمدّ من تمر )
( 1 ) و در كافى
أو ثمن مدّ ) *
اين بابى است در فداى روزه نذر و فدا غير كفاره است و كفاره خواهد آمد در ابواب يمين به اسانيد صحيحه و حسنه كالصحيحه منقول است از بزنطى از آن حضرت صلوات الله عليه در شخصى كه بر خود واجب سازد به نذر كه اگر از بيمارى صحت يابد يا از حبسى خلاص شود تا زنده باشد آن روزى را كه صحيح شود يا از حبس خلاص شود روزه بدارد و اتفاقا خلاصى در روز چهار شنبه شد و حق سبحانه و تعالى او را عمر دراز كرامت فرمود و به سبب ضعف پيرى روزه بسيارى را افطار كرد يا به سبب بيمارى و غير آن كفاره كرده است چه چيز است حضرت فرمودند كه از جهت هر روزى كه افطار نموده است يك مد از گندم به مسكين مىدهد يا يك مد از خرما و در كافى بدل از مد خرما ثمن مد است يعنى گندم بدهد يا بهاى گندم را و ظاهرا از نساخ