باب قضاء الصّوم عن الميّت
( روى ابان بن عثمان عن ابى مريم الانصارىّ عن ابى عبد الله صلوات الله عليه قال اذا صام الرّجل شيئا من شهر رمضان ثمّ لم يزل مريضا حتّى مات فليس عليه قضاء و ان صحّ ثمّ مات و كان له مال تصدّق عنه مكان كلّ يوم بمدّ فان لم يكن له مال صام عنه وليّه )
( 1 ) اين بابى است در اخبارى كه وارد شده است در قضاء روزه از ميّت مرويست كه در موثق كالصحيح يا صحيح از ابو مريم كه حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه فرمودند كه هر گاه شخصى بعضى از ماه رمضان را روزه بگيرد و بيمار شود و در آن بيمارى فوت شود بر او قضا نيست چون وقت قضا بهم نرسيد و اگر صحّت يابد و بميرد و مالى داشته باشد از او تصدق مىكنند بدل هر روز مدّى از طعام و اگر چيزى نداشته باشد ولى كه وارث است بحسب ظاهر يا پس بزرگتر از او قضا مىكند روزه را .
و شيخ در صحيح از ابو مريم همين روايت را نقل كرده است و به جاى صام تصدّق است و اين حديث را از كتاب صفار روايت كرده است و ممكن است كه ابو مريم دو مرتبه شنيده باشد و ولى مخير باشد ميان تصدق و صوم چنان كه روايات متعارضه در اين باب وارد شده است كه ناچار است از حمل بر تخيير و در كافى مثل متن است .