كه قصد دارد برخاستن را از جهة رضاى او البته دو ملك را مقرر مىسازد كه در آن ساعتى كه نيت داشته است او را بيدار كنند اگر چه به خوابهاى پريشان باشد و اين نيز مجربست .
( و روى عيص بن القاسم عن ابى عبد الله صلوات الله عليه انّه قال اذا غلب الرّجل النّوم و هو فى الصّلاة فليصنع رأسه فلينم فانّى أتخوّف عليه ان اراد ان يقول اللَّهمّ ادخلنى الجنّة ان يقول اللَّهمّ ادخلنى النّار )
( 1 ) و در صحيح منقول است كه حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه فرمودند كه هر گاه خواب غلبه كند بر شخصى و او در نماز سنت باشد پس بايد كه سر به خوابگاه گذارد و بخوابد كه مىترسم كه خواهد اين دعا كند كه خدايا مرا داخل بهشت كن ندانسته بگويد خدايا مرا داخل دوزخ كن مطلوب اينست كه چون حضور قلب روح عبادتست و هر گاه چنين گفتگو كند شبيه است به مستهزى كه استهزا و تمسخر كند و اين ناخوش است پس مىبايد كه ترك كند و ممكن است كه در واقع هر گاه چنين عبارتى گويند بد باشد اگر چه مستجاب نشود .
و از حضرت امير المؤمنين صلوات الله عليه نيز منقولست كه آن حضرت فرمودند كه هر گاه خواب غلبه كند بر تو و در نماز باشى نماز را قطع كن و بخواب رو زيرا كه خبر از خود ندارى شايد نفرين كنى بر خود .
( و روى زكريّا النّقاض عن ابى جعفر صلوات الله عليه فى قول الله عزّ و جلّ * ( لا تَقْرَبُوا الصَّلاةَ وَأَنْتُمْ سُكارى حَتَّى تَعْلَمُوا ما تَقُولُونَ ) * « 1 » قال منه سكر النّوم )
( 2 ) و منقولست در صحيح از صفوان از ابن مسكان و هر دو از اهل اجماعند از زكريا نقاض كه خانهاى مندرس را پى بندى
Footnote
« 1 » النساء - 43 .