باب المصلَّى تعرض له السّباع و الهوامّ فيقتلها
اين بابى است در بيان آن كه كسى نماز كند و درنده يا گزنده بهم رسد و آنها را بكشد و ظاهرا سباع از سهو نساخ است چون حكايت سباع را در اين باب ذكر نكرده است .
( سال الحسين بن ابى العلا ابا عبد الله صلوات الله عليه عن الرّجل يرى الحيّة و العقرب و هو يصلَّى قال يقتلهما )
و كالصحيح و در صحيح از حسين و او ممدوح است منقول است كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه از شخصى كه مار يا عقرب را به بيند و در نماز حضرت فرمودند كه مىتواند كشت يا مىكشد هر دو را .
( و سال محمّد بن مسلم ابا جعفر صلوات الله عليه عن الرّجل تؤذيه الدّابّة و هو يصلَّى قال يلقيها عنه ان شاء او يدفنها فى الحصى )
و كالصحيح منقول است كه سؤال كرد محمد بن مسلم از حضرت امام محمد باقر صلوات الله عليه از شخصى كه آزار دهد او را شپش و كيك و كنه و امثال اينها و او نماز كند باشد حضرت فرمودند كه اگر خواهد مىاندازد و در بعضى از نسخ يلقهاست كه امر باشد بتقدير لام و ظاهرا سهو از نساخ است يعنى بيندازد يا دفن مىكند آن را در سنگ ريزه و دفن قرينه آنست كه مراد از دابه شپش است و بس .
و مؤيّد اينست خبر صحيح از ابان از ابن مسلم كه گفت حضرت امام