حديث متن عدم علم را كافى دانسته است هر گاه علم بعدم نشستن نداشته باشد و ممكن است كه در اين صورت مخير باشد ميان ابطال و اتمام .
و امّا آن چه مرويست در حسن كالصحيح از زراره و بكير از حضرت امام محمد باقر صلوات الله عليه كه فرمودند كه هر گاه يقين كند كه در نماز واجب زياده كرده است آن نماز را حساب نكند و اعاده كند نماز را هر گاه يقين به همرساند كه زياده كرده است .
و در موثق كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه منقول است كه فرمودند كه هر كه زياد كند در نماز پس بر اوست كه اعاده كند .
پس محمول است بر صورتى كه به قدر تشهد ننشسته باشد و از ابو اسامه منقول است كه از آن حضرت سؤال كردم از شخصى كه نماز عصر را شش ركعت كند يا پنج ركعت حضرت فرمودند كه اگر يقين داند كه شش ركعت يا پنج ركعت كرده است اعاده كند و اگر نداند كه زياد كرده است يا كم كرده است دو ركعت نماز نشسته بكند كه اگر سه باشد چهار شود و اگر يقين به همرساند كه دو ركعت كرده است و يا سه ركعت و فارغ شده باشد به سلام و سخن گفته باشد و ندانسته باشد كه نماز را تمام نكرده است لازمست كه نماز را تمام كند آن چه را سهو كرده است پس حديث ذو الشّمالين را بيان فرمودند .
( و سال الفضيل بن يسار ابا عبد الله صلوات الله عليه عن السّهو فقال من حفظ سهوه فاتمّه فليس عليه سجدتا السّهو و انّما السّهو على من لم يدر أزاد فى صلاتهام نقص منها )
و كالصحيح منقول است از فضيل كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه از سهو حضرت فرمودند كه هر كه حفظ كند سهو خود را و آن را تمام كند به آن كه در محل خودش به جا آورد يا شك كند و نماز احتياط بكند بر او سجده سهو نيست