باب الحدّ الَّذى يؤخذ فيه الصّبيان بالصّلاة
( قال الصّادق صلوات الله عليه انّا نأمر صبياننا بالصّلاة و هم ابناء خمس سنين فمروا صبيانكم بالصّلاة اذا كانوا أبناء سبع سنين و نحن نأمر صبياننا بالصّيام اذا كانوا ابناء سبع سنين ما اطاقوا من صيام اليوم ان كان إلى نصف النّهار او اكثر من ذلك او اقلّ فاذا غلبهم الجوع او العطش افطروا حتّى يتعوّدوا الصّوم و يطيقوه فامروا صبيانكم بالصّيام اذا كانوا ابناء تسع سنين ما اطاقوه من صيام اليوم فاذا غلبهم العطش افطروا )
اين بابى است در بيان حدّى كه اطفال را جبر مىكنند به نماز شيخان بسند حسن كالصحيح روايت كردهاند از حلبى و طرق صدوق به او صحيح است و او گفته است كه حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه فرمودند كه ما امر مىكنيم اطفال خود را به نماز در پنج سالگى پس شما امر كنيد اطفال خود را به نماز هر گاه هفت ساله باشند و ما امر مىكنيم اطفال خود را به روزه در وقتى كه هفت ساله باشند به آن چه طاقت داشته باشند از روزهء روز اگر تا نصف روز باشد يا بيشتر يا كمتر پس چون غلبه مىكند بر ايشان گرسنگى يا تشنگى افطار مىكنند تا عادت كنند به روزه و قوت گرفتن همه به همرسانند پس شما امر كنيد اطفال خود را به روزه هر گاه نه سال باشند هر چه طاقت داشته باشند از روزه روز پس چون غلبه مىكند بر ايشان تشنگى افطار كنند و در حديث صحيح از زراره و حديث صحيح از حلبى منقولست از