منقولست كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه كه آيا جايز است كه در سجده موضع پيشانى از موضع قدمش بلندتر باشد حضرت فرمودند كه نه و ليكن مىبايد كه مساوى باشد و در حديث صحيح از ابى بصير منقولست كه گفت سؤال كردم از آن حضرت صلوات الله عليه از شخصى كه موضع سجده اش را بلند كند در مسجد حضرت فرمودند كه من دوست مىدارم كه موضع پيشانى و قدم مساوى باشند و مرا خوش نمىآيد بلند و پست و در حديث حسن كالصحيح يا صحيح چنان كه جمعى گفتهاند از عبد الله بن سنان از آن حضرت صلوات الله عليه منقولست كه گفت از آن حضرت سؤال كردم از سجده كردن بر زمينى كه بلند باشد حضرت فرمودند كه اگر موضع پيشانى تو بلند باشد از موضع دستهاى تو و در بعضى نسخ از موضع بدن تو و در كافى از موضع پاهاى تو به قدر يك خشت كه چهار انگشت باشد باكى نيست .
و در حديث موثق از عمار منقولست كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه از بيمار آيا جايز است كه بر فراش خود بايستد و سجده بر زمين كند حضرت فرمودند كه اگر غلظت فرش به قدر يك آجر يا كمتر باشد جايز است كه بر آنجا بايستد و سجده بر زمين كند و اگر بيشتر از يك آجر باشد جايز نيست و ظاهرا تا چهار انگشت را در عرف مساوى مىگويند و اگر مساوى حقيقى مراد مىبود خمره سبب بلندى مىشود و همچنين سنگ ريزه و كلوخ كه در حديث ديگر از آن حضرت صلوات الله عليه منقولست كه راوى گفت كه جايز است كه در كشتى روم و كلوخى برادرم و بر آن سجده كنم حضرت فرمودند كه بلى .
و در حديث صحيح از معاوية بن عمار منقولست كه حضرت امام
لوامع صاحبقرانى ( شرح الفقيه ) ( فارسي ) — صفحة 464
مساهمون: محمد تقي المجلسي ( الأول )
ص٤٦٤