منقول است از ابو بصير كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه از شخصى كه نماز كند و هوا بسيار گرم باشد و خوف داشته باشد كه اگر پيشانى را بر زمين گذارد بسوزد و آبله كند حضرت فرمودند كه بر جامه اش سجده كند و بر اين مضمون احاديث صحيحه و كالصحيحه بسيار وارد شده است و خواهد آمد بلكه اين حديث مناسبتى به اين باب ندارد و اولى آنست كه در هواى گرم بر زمين گرم نه ايستد بلكه دغدغه مىشود كه با اختيار در چنين جائى نماز نبايد كرد .
( و سال داود الصّرمىّ ابا الحسن علىّ بن محمّد صلوات الله عليهما فقال له انّي اخرج فى هذا الوجه و ربّما لم يكن موضع اصلَّى فيه من الثّلج فكيف اصنع قال ان أمكنك ان لا تسجد على الثّلج فلا تسجد عليه و ان لم يمكنك فسوّه و اسجد عليه )
و در حسن منقولست كه داود چرم فروش سؤال كرد از حضرت امام على نقى صلوات الله عليه و عرض نمود كه من از كوفه مىروم به جانب همدان و كردستان از جهت چرم و بسيار است كه برف آن قدر آمده است كه جائى بهم نمىرسد كه برف نداشته باشد يا توان پاك كردن چه بايد كرد حضرت فرمودند كه اگر توانى كه بر برف نماز يا سجده نكنى نكن و اگر ممكن نباشدت پس زمين را بكوب تا هموار شود و بر آن نماز كن و در اينجا دو مفسده است يكى آن كه مكان نماز مستقر نيست اگر مراد از سجده نماز باشد و آن به هموار كردن بر طرف مىشود دويم آن كه برف آشاميدنيست و سجده بر آن نمىتوان كرد و جواب اينست كه چون مضطرّ است باكى نيست .
( وقال ابراهيم بن ابى محمود للرّضا صلوات الله عليه الرّجل يصلَّى على سرير من ساج و يسجد على السّاج قال نعم )
و در صحيح و