سبحانه و تعالى در آن آيه وصف كرسى كرده است و تفصيل آن را در شرح صحيفه كامله بيان كردهام و تا و هو العلى العظيم از آية الكرسى است و هر جا اطلاق مىكنند همين قدر مىخواهند و هر گاه كه مراد از آن تا هم فيها خالدون است بيان مىكنند .
پس چون ميت را بگيرى كه داخل قبر كنى بگو استعانت و ياورى مىجويم از خداوند عالميان يا از اسم الهى و استعانت مىجويم از ذات مقدس او يا معنيش اينست كه استعانت مىجويم از او و چگونه نجويم كه همه كارها بلكه وجود و حيات و بقاى من به اوست .
و دفن مىكنم ميت را بر نحوى كه در ملت سيد المرسلين است و فرموده اوست صلى الله عليه و آله پس ميت را در لحد بخوابان بر دست راست او رو به قبله و بندهاى كفن او را بگشا و پيش روى او را بر خاك گذار و بگو خداوندا دور كن زمين را از پهلوهاى او كه ضغطه و فشارش قبر بر او واقع نشود يا بدن او را نيز در راحت بدار و روح او را با على عليين برو خشنودى خود را به استقبال او فرست .
و جميع آن چه على ذكر كرده است در فقه رضوى مذكور است و ظاهرش اينست كه اين سورها را پيش از ادخال ميت در قبر مىخواند و احاديث بسيار دلالت مىكنند بر آن كه اينها را بعد از دخول و خوابانيدن مىخوانند پس اولى آنست كه در هر وقت بخواند .
و آن كه گفته است كه بر دست راست بخواباند ميت را اجماعى است بلكه كالضرورى است و قولى نقل كردهاند بر آن كه سنت است .
ظاهرا مراد آن شخص نيز وجوبى است كه از سنت ظاهر شده است چنان كه در حديث صحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه منقول است كه
لوامع صاحبقرانى ( شرح الفقيه ) ( فارسي ) — صفحة 408
مساهمون: محمد تقي المجلسي ( الأول )
ص٤٠٨