صاحب نفس سائله مىكند و بعضى گذشت ، پس ناچار است از حمل آن بر ميته سوسمار ، چون مدار اعراب بر آنست و آب ، و روغن ، و شير در آن مىكنند ، و بنده ديدهام بسيار بلكه كم است كه در غير آن كنند ، و اگر بر تقيه وارد شده باشد نيز ظاهرا قصد حضرت همين باشد ، و نهى كه وارد شده است از نماز بر سبيل استحبابست ، و الله تعالى يعلم .
( ولا باس بالوضوء بفضل الجنب و الحائض ما لم يوجد غيره ) و باكى نيست وضو ساختن از بازماندهء جنب ، و حايض ما دام كه آبى ديگر يافت نشود كه اگر يافت شود اولى آنست كه از آن بسازد و از اين نسازد .
بدان كه اخبار بسيار بعضى صحيح و بعضى حسن وارد شده است بر نهى از وضو ساختن از فضل جنب ، و حايض خصوصا حايض . و اخبار معتبره نيز بر جواز وارد شده است ، و به تفصيل نيز وارد شده كه اگر حايض ، و جنب متهم باشند بعدم اجتناب از نجاسات از ايشان اجتناب نمايند و الا فلا و مراد از جنب زن جنب است .
و اكثر علما به تفصيل قايلند و صدوق به اين تفصيل قايلست كه ذكر كرده است و اولى آنست كه اگر آبى ديگر يافت شود از آن وضو نسازند ، و اگر به غير از فضل و سؤر جنب ، و حايض نباشد جنب غير متهم مقدم است بر حايض غير متهم و اگر هر دو متهم باشند جنب مقدم است بر حايض متهمه و الله تعالى يعلم . و جنب مرد را اجتناب از او نمىكنند ، و اگر مرد متهم باشد بعدم احتراز از نجاسات ، بعضى قايل شدهاند به استحباب اجتناب از او و بعضى قائل شدند به استحباب اجتناب از هر متهمى و بد نيست اجتناب ، اما قصد قربت و مشروعيت مشكل است چنان كه خواهد آمد .
( فان توضّأ رجل من الماء المتغيّر او اغتسل او غسل ثوبه فعليه اعادة الوضوء و الغسل و الصّلاة و غسل الثّوب و كلّ انية صبّ فيها