در گذشته است ، همان وصول بحرم براى حجّة الاسلام او كافى است ، ولى اگر نرسيده بحرم درگذشته است ، بايد ولىّ او حجّة الاسلام را بنيابت از او برگزار كند .
2916 - و علىّ بن رئاب از بريد بن معاويهء عجلىّ روايت كرده است كه گفت : از امام ابو جعفر عليه السّلام در بارهء مردى سؤال كردم كه به قصد حجّ از شهر و ديار خود خارج شده و شترى و نفقهء سفرى و توشه اى همراه داشته ، و در عرض راه وفات يافته است . امام فرمود : اگر صروره بوده ، و در حرم درگذشته براى حجّة الاسلام او كافى بوده ، و اگر صروره بوده و قبل از آنكه محرم شود درگذشته است ، شترش و توشه و نفقهء سفرش و هر چه با او بوده است ميبايد در راه انجام حجّة الاسلام صرف شود ، پس اگر چيزى زائد از نفقهء حجّة الاسلام بجاى ماند ، در صورتى كه وامى بر ذمّه نميداشته ، آن چيز متعلَّق به ورثه است . گفتم اگر آن حجّ بعنوان تطوّع و بنا به استحباب - ميبوده ، و شخص حاجّ قبل از احرام بستن در راه درگذشته است ، شتر و نفقه و اشيائى كه با او بوده متعلَّق بكيست ؟ امام فرمود : همگى آنچه با او بوده ، و از خود بجاى نهاده متعلَّق به ورثه است ، مگر آنكه وامى بر ذمّهء او ميبوده ، كه ميبايد از ما ترك او پرداخته گردد . و يا آنكه وصيّتى كرده كه ميبايد در بارهء كسى كه بنفع او وصيّت كرده است ،
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 329
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٣٢٩