چند حكم فقهى :
1 - وجوب ذكر نام خدا قطعى است چون امر جهت وجوب مىباشد .
2 - اگر به خاطر فراموشى آن را ترك نمود ، اشكالى ندارد .
3 - صيد كافر مباح نيست ، چون او خدا را نمىشناسد تا نام او را ذكر نموده باشد ، خواه معلّم سگ ، مسلمان بوده باشد يا كافر . آنچنان كه اعتبارى به معلّم سگ نيست ، هرچند كافر بوده باشد . بلى صيدى كه مجوسى تعليم سگ آن را بر عهده داشته است . كراهت دارد . در پايان قابل ذكر است كه صيد طفل مميّز مسلمان ملحق به پدر و مادر است و مباح مىباشد .
تقوا و پارسايى : « اتّقو اللّه » يعنى : « از هر چيزى كه از خوردن آن نهى شدهايد ، اجتناب كنيد ، چون خداوند متعال شما را با آن محاسبه خواهد نمود » .
* * *
[ 370 ] آيهء دوّم :
« الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ وَ طَعامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ حِلٌّ لَكُمْ وَ طَعامُكُمْ حِلٌّ لَهُمْ » ؛
« 1 »
« امروز تمام گواراها بر شما حلال شده است و باز طعام اهل كتاب حلال شده است و طعام شما هم بر آنان حلال مىباشد » .
عموم فقهاى جمهور
« طَعامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ »
را به عامّ خويش حمل نمودهاند ، به حدّى كه ذبيحهها و دست پختها و ديگر شكارهاى آنها را فرا مىگيرد و گفتهاند :
على ( عليه السّلام ) ، نصاراى بنى تغلب را از آنان جدا كرده است و فرموده است كه آنان نصارى نيستند ، از نصرانيّت ، جز شرابخوارى ، چيز ديگرى به يادگار ندارند باز گفتهاند :
زرتشيان به اهل كتاب ، ملحق نمىگردند ، هرچند در باب « جزيه » به آنان ملحق شدهاند ، چون رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) فرموده است : « با آنان به روش اهل كتاب رفتار كنيد جز آنكه با زنان آنان ازدواج نكنيد و ذبيحههاى آنها را نيز نخوريد » . « 2 »
ولى اصحاب ما طعام را به حبوبات و امثال آن از جامدات ، نه مايعات حمل نمودهاند و دليل حمل آن ، اين است كه اولا « چون آنان اهل كتاب را ناپاك مىدانند و اين امر مانع از خوردن غذاهايى مىشود كه آنان مستقيم در پخت آنها مباشرت دارند . ثانيا :
هامش
( 1 ) . سورهء مائده ، آيهء ، 5
( 2 ) . بغية الباحث ، ص 212 .