ساعت دوم : از طلوع آفتاب است تا ذهاب حمره [ يعنى كنار رفتن سرخى افق مشرق ] ، و به حضرت مجتبى عليه السّلام منسوب است :
خدايا به بر كردى لباس زيبايىات را در بزرگترين نيرويت ، و خالص شد نورت ، در نورانىترين روشنايىات ، و روان شد دانشت از پردهات ، و خالص كردى در آن اهل اطمينان به خود را ، نزد بخششت ، پس برترى يافتى در بزرگمنشىات برترى كامل ، بزرگ است منّتت در آن بر اهل طاعتت پس مباهات نمودى به ايشان ، بر اهل آسمانهايت به منّتت بر آنان ، خدايا به حق حسن بن على بر تو ، از تو مىخواهم ، و به او به درگاهت دادخواهى مىجويم ، و او را پيش مىاندازم پيشاپيش خواستههايم ، اينكه بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستى ، و با من چنين و چنان كنى .
ساعت سوّم : از ذعاب شعاع [ ناپيدا شدن ستون عمويد نور خورشيد در شرق ] است تا ارتفاع نهار [ بالا آمدن روز ] كه به حضرت حسين عليه السّلام منسوب است : اى كه بزرگى ورزيد ، پس ديدهاى نبيندش ، اى كه خود را بزرگ دانست ، پس دلها به حقيقتش راه نيابند ، اى نيك منّت ، اى نيك گذشت ، اى نيك بخشش ، اى بخشايشگر ، اى بزرگوار ، اى كه چيزى از آفريدگانش به او شباهت ندارد ، اى كه به اوليايش بر بندگانش منّت نهاد ، آنجا كه آنان را براى دينش پسنديد ، و به وسيلهء آنان بندگانش را ادب كرد ، و آنان را از باب منّت از جانب خود ، بر بندگانش حجّت قرار داد ، از تو مىخواهم به حق حسين بن على ( درود خدا بر ايشان ) آن فرزندزادهء پيامبر ، آن پيرو خشنودىات و خيرخواه در دينت ، و راهنماى بر هستىات ، از تو مىخواهم به حق او ، و او را پيش مىاندازم پيشاپيش خواستههايم كه درود فرستى بر محمّد و خاندان محمّد ، و با من چنين و چنان كنى .
مفاتيح الجنان (فارسى) — صفحة 960
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٩٦٠