مىدهد . در كتاب « كامل الزيارات » از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده : چون مردگان را پيش از طلوع آفتاب زيارت كنيد مىشنوند ، و به شما پاسخ مىدهند ، و اگر پس از طلوع آفتاب زيارت كنيد ، مىشنوند و پاسخ نمىدهند . در كتاب دعوات راوندى حديثى در كراهت زيارت مردگان در شب از حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله روايت شده ، چنان كه به حضرت ابى ذر فرمود :
آنان را احيانان در شب زيارت مكن . در مجموعهء شيخ شهيد از حضرت رسول صلى اللّه عليه و آل روايت شده : كه هيچ كس نزد قبر مردهاى سه مرتبه نمىگويد : خدايا از تو مىخواهم به حق محمّد و خاندان محمّد ، كه اين مرده را عذاب نكنى . مگر اينكه خداى تعالى عذاب را در روز قيامت ، از او دور گرداند . از كتاب « جامع الاخبار » نقل شده : بعضى از صحابه ، از حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله نقل كردهاند : كه آن حضرت فرمود : براى اموات خود هديه بفرستيد ، پرسيديم : هديه براى اموات چيست ؟ فرمود : صدقه و دعا . و فرمود : هر جمعه ارواح مؤمنان به آسمان دنيا مىآيند ، و در برابر خانهها و منازل خود قرار مىگيرند ، و هر يك از ايشان به آواز حزين با گريه فرياد مىكنند : اى اهل من ، و اولاد من ، اى پدر و مادر من ، اى خويشان من ، به ما به آنچه در دنيا در دست ما بود مهربانى كنيد ، عذاب و حساب آن بر ما ، و سودش براى غير ماست ، و هر يك خويشان خود را فرياد مىكنند : به ما مهربانى كنيد به درهمى ، يا قرص نانى ، يا جامهاى ، كه خدا شمار را از جامهء بهشت بپوشاند . پس رسول خدا صلى اللّه عليه و آله گريه كرد ، و ما گريه كرديم ، و آن حضرت از زيادى گريستن قدرت بر سخن گفتن نداشت ، آنگاه فرمود : اينان برادران دينى شمايند ، كه پس از شادى و نعمت ، تبديل به خاك پوسيده شدهاند ، اينان به عذاب و هلاكت بر جانهاى خود فرياد مىكنند ، و مىگويند : واى بر ما ، اگر آنچه در دست ما بود در طاعت و رضاى خدا انفاق مىكرديم ، نيازمند به شما نبوديم ، پس با حسرت و پشيمانى باز مىگردند ، و فرياد مىزنند ، صدقهء مردگان را زود بفرستيد ، و نيز از آن حضرت روايت كرده : هر صدقهاى كه براى ميّت داده مىشود ، فرشتهاى آن را در طبقى مىگيرد ، كه شعاع آن درخشان است ، و به هفت آسمان مىرسد ، پس لب قبر مىايستد ، و فرياد مىكند :
السّلام عليكم يا اهل القبور اهلشما اين هديه را به سوى شما فرستادند ، پس ميّت آن را مىگيرد ، و وارد قبر خود مىكند ، و
مفاتيح الجنان (فارسى) — صفحة 866
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٨٦٦