1 - عبد الرحمن بن حجّاج مىگويد : امام صادق ( ع ) فرمود : آخرين بنده‌اى كه او را به ورود در دوزخ فرمان مىدهند مىايستد و نگاه مىكند . پس خداوند خطاب مىكند : او را نگاه داريد . وقتى او را مىآورند خداوند به او مىگويد : اى بندهء من ، براى چه نگاه كردى ؟ مىگويد : پروردگارا ، چنين گمانى به تو نداشتم . خداوند بزرگ مىگويد : اى بندهء من ، چه گمانى به من داشتى ؟ مىگويد : پروردگارا ، گمان مىكردم كه گناهانم را مىبخشى و مرا در بهشت جاى مىدهى . پس خداوند مىگويد : اى فرشتگان من ، به عزّت و جلال و نعمتها و محنتها و بلندى مقامم سوگند كه اين بندهء من در هيچ لحظه‌اى از زندگى خود به من گمان خير نداشت ، و اگر لحظه‌اى در عمرش به من گمان نيك داشت او را به آتش دوزخ نمىترسانيدم ، حرفش را بپذيريد و او را به بهشت در آوريد . آن گاه امام صادق ( ع ) فرمود : هيچ بنده‌اى به خدا گمان نيك نبرد جز اينكه خدا نزد گمان اوست ، و اين است سخن خداوند : وَ ذلِكُمْ ظَنُّكُمُ الَّذِي ظَنَنْتُمْ بِرَبِّكُمْ أَرْداكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ مِنَ الْخاسِرِينَ / فصّلت ، 23 / ( يعنى : اين همان گمانى است كه شما در بارهء پروردگارتان داشتيد كه شما را هلاك ساخت و از زيانكاران گشتيد . )