پاداش نيكى كردن به مؤمنان
1 - ميسّر از امام صادق ( ع ) نقل كرده است كه فرمود : در قيامت كسى كه به آتش دوزخ محكوم شده و فرشته او را به دوزخ مىبرد ، در راه به مؤمنى از ميان شما كه در دنيا با او آشنايى داشته است برخورد مىكند و به او مىگويد : اى فلان ، به فريادم برس ، من در دنيا به تو نيكى كردم و حاجتى كه به من داشتى برآوردم ، آيا امروز مىتوانى پاداش آن را بدهى ؟ آن مؤمن به فرشتهاى كه به او گمارده شده است مىگويد : او را رها كن . خداوند سخن مؤمن را مىشنود و به فرشتهء فرمان مىدهد كه امر مؤمن را اطاعت كند ، پس فرشته او را رها مىكند .
پاداش خوشگمانى به خدا
1 - عبد الرحمن بن حجّاج مىگويد : امام صادق ( ع ) فرمود : آخرين بندهاى كه او را به ورود در دوزخ فرمان مىدهند مىايستد و نگاه مىكند . پس خداوند خطاب مىكند :
او را نگاه داريد . وقتى او را مىآورند خداوند به او مىگويد : اى بندهء من ، براى چه نگاه كردى ؟ مىگويد : پروردگارا ، چنين گمانى به تو نداشتم . خداوند بزرگ مىگويد : اى بندهء من ، چه گمانى به من داشتى ؟ مىگويد : پروردگارا ، گمان مىكردم كه گناهانم را مىبخشى و مرا در بهشت جاى مىدهى . پس خداوند مىگويد : اى فرشتگان من ، به عزّت و جلال و نعمتها و محنتها و بلندى مقامم سوگند كه اين بندهء من در هيچ لحظهاى از زندگى خود به من گمان خير نداشت ، و اگر لحظهاى در عمرش به من گمان نيك داشت او را به آتش دوزخ نمىترسانيدم ، حرفش را بپذيريد و او را به بهشت در آوريد . آن گاه امام صادق ( ع ) فرمود : هيچ بندهاى به خدا گمان نيك نبرد جز اينكه خدا نزد گمان اوست ، و اين است سخن خداوند :
وَ ذلِكُمْ ظَنُّكُمُ الَّذِي ظَنَنْتُمْ بِرَبِّكُمْ أَرْداكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ مِنَ الْخاسِرِينَ
/ فصّلت ، 23 / ( يعنى : اين همان گمانى است كه شما در بارهء پروردگارتان داشتيد كه شما را هلاك ساخت و از زيانكاران گشتيد . )
پاداش كسى كه با خداى خويش اخلاص ورزد
1 - معاوية بن وهب مىگويد : از امام صادق ( ع ) شنيدم كه مىفرمود : هيچ بندهء مسلمانى نيست كه از ته دل با خدا اخلاص ورزد و از روى حق بدهد و براى خود به حق بستاند مگر اينكه دو خصلت به او داده مىشود : رزقى از جانب خدا كه به آن قانع باشد ، و خشنودى الهى كه بدان رهايى يابد .