هزينه بازگشت به وطن لازم نيست . بلى اگر جايى كه مىخواهد در
آن جا بماند دور تر از وطنش باشد كه هزينه رفتن به آن جا بيشتر
از هزينه بازگشت به وطن باشد ، در اين صورت داشتن هزينه تا
آنجا شرط نيست ، بلكه داشتن هزينه بازگشت به وطن در وجوب
حج كافى است .
شرط چهارم : رجوع به كفايت است ، يعنى شخص مكلف
بايستى طورى باشد كه پس از برگشتن از حج ، بتواند خود وعائله
خود را اداره نمايد ودچار تهيدستى وفقر نگردد پس اگر داراى
مبلغى است كه وسيله كسب وسرمايه است كه چنانچه آن مبلغ را
صرف حج نمايد ، پس از بازگشت محتاج خواهد بود وبداند كه راه
ديگرى براي زندگى مناسب شأن خود نخواهد داشت بر چنين
شخصي حج واجب نيست . پس از آنچه ذكر شد ظاهر مىشود كه
فروختن چيزهاى ضروري زندگى مانند منزل مناسب شأن
ولباسهائى كه براي زينت وآبرو دارد ، وأثاث منزل ، وابزار كار كه
براي زندگى به آنها احتياج دارد ومانند آنها ، مثل كتاب نسبت به
أهل علم كه براي تحصيلاتش لازم است ، واجب نيست ، وخلاصه
آنچه در زندگى انسان مورد حاجت است وصرفش در راه حج
سبب بيچارگى ومشقت شود ، فروشش واجب نيست . بلى اگر آنها
بيشتر از حاجتش باشند واجب است ما زاد را براي هزينه حج
بفروشد . بلكه كسى كه داراى منزلي است كه مثلا دويست هزار