استثنا شده است :
أول : آن كه شپش بدن محرم زياد شود ومتأذى باشد از آن .
دوم : آن كه ضرورت ايجاب كند كه مو جدا شود ، مانند آن كه
بلندى موى وزياديش باعث سر درد يا ناراحتى ديگر شود .
سوم : آن كه مو در پلك چشم روييده باشد كه محرم را نارحت كند
چهارم : آن كه مو هنگام وضو يا غسل خود به خود جدا شود كه
در اين چهار صورت جدا نمودن مو عيبى ندارد .
مسأله 260 - اگر محرم بدون ضرورت سر خود را بتراشد ،
كفارهاش يك گوسفند است . وچنانچه به ايجاب ضرورت سر
خود را بتراشد ، كفاره اش يك گوسفند يا سه روز روزه يا اطعام
شش مسكين كه به هر يك دو مد ( يك كيلو ونيم ) بدهد . واگر
موى زير هر دو بغل خود را بكند ، كفاره اش يك گوسفند است
وهمچنين است اگر موى يك طرف را بكند بنابر احتياط ( واجب ) وچنانچه
موى ريش خود يا غير آن را بكند ، بايستى يك مشت طعام به فقير
كفاره بدهد . وچنانچه سر ديگرى را چه محرم وچه محل باشد
بتراشد كفاره ندارد .
مسأله 261 - چنانچه محرم سر يا بدن خود را بطورى كه مويى
از أو نيفتد وخونى نشود بخاراند عيبى ندارد ، وچنانچه دست به
سر يا ريش خود كشيده ويك يا دو مو از آن بيفتد ، يك مشت
طعام صدقه بدهد .