يعنى خداى متعال حج را بر كساني كه مستطيع ومتمكن از
رفتن به سوى آن هستند واجب فرموده ، وهر كه كفر ورزد ( به
خود زيان رسانده ، چرا كه ) خداوند از همه جهانيان بي نياز است .
واز حضرت امام صادق ( عليه السلام ) روايت شده كه فرمودند : هر كس
از دنيا برود وحجة الاسلام را بجا نياورد ، بي آن كه بر اثر تنگدستى
يا بيمارى از آن بازمانده يا آن كه ظالمي از رفتنش جلوگيرى كرده
باشد ، چنين كسى هنگام مرگ يهودي يا نصراني مرده است .
( مسأله 1 ) : وجوب حج پس از تحقق شرايط آن فورى
است ; وبايد در سال استطاعت انجام شود .
واگر كسى از روى نافرمانى وعصيان ، يا به جهت عذرى كه
پس از استطاعت شرعي بوجود آمده ، آن را ترك كرد واجب
است در سال بعد بجا آورد . ودر صورت ترك آن ، بايد در سال
سوم انجام دهد ، وهمين طور . . . .
وتأخير آن بدون عذر سهل انگارى وحرام است .
( 2 ) : هر گاه استطاعت حاصل شد وبه جا آوردن حج متوقف
بر مقدمات وتهيه وسايلى بود ، بايد هر چه زودتر تهيه كرده وخود
را آماده سازد .
وهر گاه قافله هاى متعددى باشد كه يكى پس از ديگرى
مناسك حج وعمره ( فارسي ) — صفحة 4
مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي
ص٤