روز دوازدهم آن را قضاء نمايد . وكسى كه رمى روز دوازدهم را
فراموش كند واجب است روز سيزدهم قضاء نمايد . واحتياط لازم
اين است كه بين أداء همان روز وقضاء روز قبل فاصله بيندازد
وقضاء روز قبل را پيش از أداء همان روز بجا آورد ، وقضاء روز
قبل طرف صبح وأداء همان روز هنگام زوال باشد .
( 414 ) : كسى كه رمى را فراموش كرد وبعد از كوچ به مكة
يادش آمد واجب است به منى برگشته ورمى نمايد . وچنانچه
رمى دو يا سه روز را فراموش كرده باشد احتياط لازم اين است
كه بين وظيفة هر روز وروز ديگر يك ساعت فاصله بيندازد .
وچنانچه بعد از خروج از مكة يادش آمد واجب نيست به منى
برگردد ، بلكه در سال بعد خودش يا نايبش آن را قضاء نمايد .
( 415 ) : بيمارى كه اميد ندارد تا مغرب خوب شود بايد براي
رمى نايب بگيرد ، وچنانچه اتفاقا قبل از غروب آفتاب حالش
خوب شد خودش نيز بايد رمى كند ، بنابر احتياط لازم . وهم چنين
است اگر شب بهبودى يافت ، پس خودش نيز بايد رمى كند .
( 416 ) : ترك رمى هر چند عمدى باشد موجب بطلان حج
نمىشود ، وواجب است در سال بعد قضاء آن را شخصا يا به
توسط نايب بجا آورد ، بنابر احتياط لازم .
مناسك حج وعمره ( فارسي ) — صفحة 153
مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي
ص١٥٣