وراغب بان هستى وانرا أجابت ميكني بدان كه فرداى قيامت نداى بشارت رستگارى بتو خواهد
رسيد پس دل خود را از آنچه تو را از ياد أو باز دارد خالى ساز وببين اگر شيرينى مناجاة وسخن گفتن
با قاضى الحاجات را چشيدى واز جام رحمت وكرامت شربت عنايت أو نوشيدى بدان كه أو روى
توجه واقبال بتو دارد ودر مهد امن وأمان داخل شدى والا بايست مثل ايستادن مضطرى كه چاره أو
از همه جا منقطع واميد أو بريده شده پس خداى رؤوف چون بداند كه باو پناه أورده نظر رافت
بتو افكند وتوفيق بتو كرامت فرمايد وچون روى بقبله ايستادى بدان كه بايد روى دل را نيز از غير
خدا بگرداني وبجناب أو سبحانه رو كنى چنانچه روى خود را بخانه خدا كردى روى دل را هم بصاحب
خانه كن وچون ايستادى سر خود را بزير انداز وذلت وانكسار خود را متذكر واز سر كشى وتكبر
بيزارى جو وياد كن هول وقتي را كه در عرصه عرض أكبر در معرض پرسش بايستى وتأمل كن كه
در حضور افريدگارى واو بر حقيقت حال تو بصير ومطلع است مبادا مالك ملك وملكوت را پست تر
از يكي از پادشاهان دنيا قرار دهي لا أقل در محضر سلطان اولين واخرين چنان بايست كه در حضور
پادشاه دنيوي مىايستى خالك بر فرق كسيكه ادعاى معرفت عظمت وجلال الهي يا محبت باو وخوف از أو بنمايد
واز بندگان ضعيف ا وكه قدرت بر هيچ چيز ندارند شرم كند وأدب نگاه دارد واز انها بترسد لكن
از خداوند عظيم نترسد وحيا نكند پس چونكه از مقدمات نماز فارغ شدى وبخواهي تكبير بگوئي
متذكر عظمت وكبريائي الهي شو وحقارت خود را در جنب بزرگي أو بنظر أو رو چون نيت كنى
ملتفت باش كه بموقف حضور رسيدى انوقت تكبيرة الاحرام بگو وبدان كه معنى آن اين است خدا
بزرگ تر وبالاتر است از انكه وصف كرده شود يا از آنچه تصور شود يا بزرگتر است از انكه ادراك
عظمت أو شود انوقت بدان كه از بقدرت كامله خود همه چيز را از عدم بوجود أورده وهمه چيز نسبت
باو حقير است واز صادق ال محمد عليهم السلم منقول است كه فرمود چون تكبير گوئي بايد كوچك
شمارى در نزد كبريائي خدا هر چه ما بين عرش وزير زمين است كه خداوند چون مطلع شود بر بنده
كه در حال تكبير دل أو غافل است مىفرمايد اى كاذب ايا مرا فريب ميدهي بعزت وجلال خودم كه ترا
از شيريني ياد خود محروم سازم واز قرب خود ولذت مناجاة دورت كنم بعد از آن بگو ( أعوذ بالله
من الشيطان الرجيم ) ودر آن وقت ملتفت باش كه شيطان دشمن خدا ودشمن بزرگ تو است ودر كمين
غاية القصوى در ترجمه عروة الوثقى ( فارسي ) — Page 303
Contributors: الشيخ عباس القمي
P.303