آن كس كه آنان را در آن هنگام كه اندك بودند ، يارى كرد و در آن موقع كه در اثر كمى نفرات نمىتوانستند از خود دفاع كنند از آنها دفاع نموده ، همو زنده است و هرگز نمىميرد .
ولى تو اگر شخصاً به سوى دشمن حركت كنى و در برابر آنان مغلوب گردى ، براى شهرهاى دوردست مسلمانان پناهى نمىماند ؛ ( و اگر تو در ميدان جنگ كشته شوى ، پيش از آن كه مردم با ديگرى بيعت كنند ) كسى نيست كه به او مراجعه كنند ، پس مرد جنگ آزمودهاى را به سوى آنها بفرست و گروهى كه مشكلات و سختيهاى جنگها را ديدهاند و خيرخواه و نصيحت پذيرند ، با او همراه ساز ! پس اگر خداوند پيروزى داد همان است كه تو مىخواهى و اگر نشد ، تو مدافع مردم و پناه آنها خواهى بود ، ( و در سنگر پشت جبهه قرار خواهى داشت ) .
خطبهء 135
هنگامى كه مشاجرهاى بين امام عليه السلام و عثمان درگرفت ، « مغيره بن اخنس » به عثمان گفت : من به جاى تو پاسخگوى او خواهم بود . امام عليه السلام به مغيره فرمود :
اى پسر لعين ابتر ! و اى درخت بى ريشه و شاخه ! تو به حساب من مىرسى ؟ به خدا سوگند ، خداى به كسى كه تو ياورش باشى عزّت نمىدهد و كسى كه تو دستش را بگيرى ، از جاى به پا نخواهد خاست ، بيرون شو ! خداى خير را از تو دور سازد ، سپس هرچه مىخواهى كوشش كن خداوند تو را باقى نگذارد ، اگر از آنچه مىتوانى فروگذار كنى !
خطبهء 136
كه در مورد بيعت فرموده
بيعت شما با من بى مطالعه و ناگهانى نبود و كار من و شما يكسان نيست ، من شما را براى خدا مىخواهم و شما مرا براى خويشتن .