يعنى هر گاه كه خوانده شوند بسوى خداى تعالى ورسول او تا حكم كند رسول خدا ميان ايشان ناگاه جمعى از ايشان رو گردانندگانند از رفتن بسوى رسول خدا و اگر باشد مر ايشان را حقى در قضيه بيايند بسوى رسول خدا انقياد كنندگان .
بعضى گفته اند كه اين آيت نيز نازل شد در شأن بشر منافق ويهودى كه سابقا مذكور شد .
و بعضى گفته اند نازل شد در شأن مغيرة بن وايل كه با امير المؤمنين عليه السّلام نزاعى داشت بر سرزمين وبنايى و هر چند آن حضرت او را بسوى پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم خواند قبول نمىكرد ومىگفت كه پيغمبر مرا دشمن است مىترسم كه بر من حيف كند .
و بعضى ( 1 ) گفته اند كه نازل شد در شأن عثمان كه زمين خريده بود از امير المؤمنين ( ع ) ومىخواست كه رد كند بر آن حضرت به عيب آن كه سنگها بيرون آمده ازو با آن كه خيار رد نبود او را زيرا كه از آن سنگها ضرورى به او نمىرسيد ومخلوق بود در آن زمين .
وامير المؤمنين ( ع ) مىگفت كه رسول خدا صلَّى الله عليه وآله وسلَّم ميان من و تو حكم مىكند واو اباء مىكرد .
و حكم بن ابى العاص مىگفت به او كه اگر به محاكمه نزد پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم رويد هر آينه حكم خواهد كرد به جانب پسر عم خود .
و ذكر الله در قول او ( إلى الله ورسوله ) از براى تمهيد عطف رسول است
Footnote
( 1 ) چنانچه از بلخى و امثال آن منقولست .