797 - ابى عبيده گويد : از امام باقر عليه السّلام شنيدم كه فرمود : همانا شادمانى خداوند تبارك و تعالى به سبب توبهء بندهاش بسيار بيشتر از شادمانى كسى است كه مركب و توشهء خود را در شبى تاريك گم كرده و سپس آن را يافته است پس خداوند به خاطر توبهء بندهاش شادمانىاش از شادمانى چنين كسى در هنگام يافتن مركب خود بيشتر است .
798 - امام صادق عليه السّلام فرمود : راستى كه خداوند عزّ و جلّ به خاطر توبهء بندهء مؤمنش شادمان مىشود همانند شادمانى يكى از شما زمانى كه گمشدهء خود را مىيابد .
799 - جابر گويد : از امام باقر عليه السّلام شنيدم كه فرمود : آن كس كه از گناه توبه كند مانند كسى است كه گناهى ندارد و آن كس كه استغفار مىكند ولى بر گناه خويش پا بر جاست مانند كسى است كه مسخرهكننده است ( خويش را به مسخره و ريشخند گرفته است ) .
800 - ابى بصير گويد : از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه فرمود : خداوند به داود پيامبر عليه السّلام وحى فرستاد كه : اى داود ! همانا بندهء مؤمن من هر گاه مرتكب گناهى شود سپس باز گردد و از آن گناه توبه كند و هر وقت به ياد آن گناه مىافتد از من شرم كند ، او را مىبخشايم و فرشتگان نگاهبان او را به فراموشى مىاندازم و آن گناهش را به حسنه و نيكى بدل مىكنم و [ از اين كار ] باكى ندارم و من مهربانترين مهربانانم .
801 - امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : كسى كه توبه كند خداوند توبهاش را مىپذيرد و به اعضاى بدنش دستور داده مىشود كه بر گناه او پردهاى بكشيد و به جاى جاى زمين فرمان داده مىشود كه بر گناه او سرپوش بگذاريد و فرشتگان نگاهبان او آنچه را كه بر عليه او نوشتهاند فراموش مىكنند .
802 - امام صادق عليه السّلام از پدران خويش روايت فرمود كه : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرموده است :
به راستى كه براى خداوند از روزىاش [ كه به مردمان مىبخشد ] زيادتى و فزونى وجود دارد كه آن زيادتى را به هر كس از مخلوقش كه بخواهد عطا مىكند و خداوند هر سپيده دم دست خود را براى كسى كه در شبانگاه مرتكب گناهى شده مىگشايد [ كه ببيند ] آيا توبه كرده است تا او را ببخشايد ؟ و هنگام غروب آفتاب نيز براى كسى كه در روز گناهى انجام داده است دست خود را مىگشايد [ كه ببيند ] آيا توبه نموده است تا او را ببخشايد ؟ 803 - امام صادق عليه السّلام در بارهء گفتار خداوند كه مىفرمايد : « سپس توبهء آنان را پذيرفت » « 1 » فرمود : اين توبه [ از جانب خداوند به معناى ] پذيرفتن توبه است .
هامش
( 1 ) - توبه / 118 . ( توبه در اصل به معناى بازگشت و رجوع است . باز گشت بنده به سوى خداوند به اظهار پشيمانى و ندامت و توبه كردن است و باز گشت خداوند به سوى بنده به پذيرفتن توبهء اوست ) .