321 . سخن گفتن مردى با جنازهء ابن زبير
احمد بن سعيد به ما خبر داد و گفت : زبير از برادرش هارون بن ابى بكر ، از محمد بن مغيرة بن اسماعيل مخزومى ، از عمر بن ابى بكر مؤملى ، از سعيد ، از عبد العزيز تنوحى قاضى ، از عبيد الله بن عزفجة واشجى ، از قبيلهء ازد منطقهء حمص گفت : من از كسانى بودم كه از تابوت عبد الله بن زبير مراقبت و نگهبانى مىكردم . در شبى نوبت من بود . در بين خواب و بيدارى بودم كه مردى آهسته آمد و دستش را بر تابوت گذاشت و مدتى تكيه داد . آنگاه گفت : السلام عليك يا امير المؤمنين و رحمة الله و بركاته ، خداوند بهشت را پاداش كشتهشدنت قرار دهد . تو به راستى امام هستى ؛ كسانى كه در شبهاى بسيار سرد در اطرافت ايستادهاند و در روزهاى بسيار گرم در كنار تو روزه هستند ، براى خدا خشمگين و براى او راضى مىشوى ، و با آنان مهربانى ، آنان تحت ولايت شما نفس مىكشند . چون گلهء شتران وقتى مىچرند بيم ندارند و وقتى مىايستند ، پراكنده و دور نمىگردند . اگر دور و پراكنده شوند تو جايگاه بازگشت آنان هستى ، تو براى آنان تلاش مىكنى و آنان براى تو ، جز اين نيست كه ما جا پاى اجدادمان گذاشتيم و تو نيز بر جايگاه آنان نشستى . مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً « 2 » . عبيد الله بن عرفجه گويد : وى آنگاه ( پس از اين سخنان ) برگشت . من او را دنبال كردم تا به او رسيدم ، گفتم : تو كيستى ؟ گفت : مردى از قريش ، من ابن ابى ثور عامرى هستم . اى اهل شام ، اگر از خونمان سيراب نشديد ، پس ، از آنچه براى شما آشكار كرديم ،