آنجا كه مىخوانيم : إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ . « 1 » « سرپرست و رهبر شما تنها خداست و پيامبر او و آنان كه ايمان آوردند و نماز را برپا مىدارند و در حال ركوع ، زكات مىپردازند » . و ( بر مطلعين ) آشكار است كه غير از على ( عليه السّلام ) كسى نبود كه در ركوع ، صدقه بدهد « 2 » و به اتفاق ارباب لغت ، واژهء « ولىّ » به معناى « برتر و سزاوارتر » است و وقتى كه امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) به حكم قرآن برترين و سزاوارترين بوده و بر خود مردم اولى و سزاوارتر باشد - زيرا به تصريح قرآن ( در آيهء فوق ) اين موهبت به او داده شده - در اين صورت بدون هرگونه ابهام واجب است كه همهء مردم از او اطاعت كنند ، چنان كه اطاعت آنان از خدا و رسول خدا واجب مىباشد .
آيهء انذار
دليل ديگر حديث « يوم الدّار » است كه پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) فرزندان و نوادگان عبد المطلب را ( در آغاز بعثت ) براى دعوت به اسلام در خانهاش جمع كرد « 3 » آنان در آن روز چهل مرد - يكى كمتر يا يكى زيادتر - بودند ( چنان كه محدّثين ذكر كردهاند ) و سپس به آنان فرمود : اى فرزندان عبد المطلب ! خداوند مرا به پيامبرى بر همهء مردم جهان برانگيخت و بخصوص مرا پيامبر شما نمود ، و فرمود : وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ « 4 » ؛ « و خويشاوندان نزديكت را انذار كن » . و من شما را به دو كلمهاى كه گفتن آن در زبان آسان است ، ولى در ميزان گران و