127 - ( 4 ) در كتاب من لا يحضره الفقيه در ادامه سخن امام عليه السلام از روايت پيشين آمده است : « هرگاه شخصى حيوانى را كرايه كند و آن حيوان به گلودرد مبتلا شود ، آنگاه چشمانش شكاف بردارد و بميرد ، وى ضامن آن است ، مگر آنكه مسلمان عادلى باشد . »
128 - ( 5 ) زيد شحام گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : از شتردارى شتر كرايه مىشود تا همراه شترانش روغن زيتون به نصيبين ببرد . آنگاه وى ادعا مىكند كه برخى از مشكها پاره شده و روغنهايش ريخته است .
امام عليه السلام فرمود : صاحب روغن اگر بخواهد روغن زيتون را از وى مىگيرد و اگر ادعا كند مشكها پاره شده از وى پذيرفته نمىشود مگر با بيّنه عادلى . »
129 - ( 6 ) در كتاب دعائم الاسلام روايت مىشود كه از امام صادق عليه السلام سؤال شد : « باربرى - كه روغن زيتون حمل و نقل مىكند - مىگويد : نابود شد يا ريخت يا دزد به آن زد .
امام عليه السلام فرمود : صاحب مال اگر بخواهد از وى مىگيرد .
و فرمود : و اگر بگويد : دزد به آن زد تصديق نمىشود مگر با بيّنه . »
130 - ( 7 ) عثمان بن زياد گويد : « به امام باقر عليه السلام گفتم : شتردارِ خود را براى بردن بارى كرايه مىكنيم او نيز بردن آن را به ديگرى واگذار مىكند و گم مىشود .
امام عليه السلام فرمود : او را ضامن كن و از وى بگير . »
131 - ( 8 ) زيد بن على از نياكانش عليهم السلام روايت مىكند كه : « باربرى را نزد امام عليه السلام آوردند كه هنگام جابهجايىِ شيشهء روغن بزرگى ، آن را شكسته بود ، امام عليه السلام او را ضامن كرد و فرمود : هر كارگر مشتركى در صورتى كه چيزى را تباه كند ، ضامن است .
از امام عليه السلام سؤال كردم : مشترك يعنى چه ؟
امام عليه السلام فرمود : كسى كه براى من و براى تو و براى اين كار مىكند . »
132 - ( 9 ) در كتاب دعائم الاسلام از امام صادق عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « هركس براى انجام كارى اجير شود ، آنگاه آن را تباه و نابود كند ، ضامن آن است .
و فرمود : باربرى را - كه براى جابهجا كردن شيشهء روغن بزرگى اجير شده بود و آن را شكسته بود - نزد اميرمؤمنان عليه السلام آوردند . على عليه السلام او را ضامن كرد . آن حضرت همواره اجير را ضامن مىكرد . »
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 131
مساهمون: السيد البروجردي
ص١٣١