ابن غضائرى ، شيخ ابوالبركات ، ابوالقاسم على بن محمد بن على خزاز و . . . بودند .
خاكجاى شيخ صدوق - اين عالم بزرگ شيعه - در رى ، زيارتگاه عام و خاص است .
تأليفات وى :
1 - من لا يحضره الفقيه ( دومين كتاب اربعهء حديث شيعه )
2 - مدينة العلم
3 - كمال الدين و تمام النعمه
4 - الخصال
5 - توحيد
6 - الامالى
7 - المقنع فى الفقه و . . .
قرن پنجم
23 - سيد رضى ( 359 - 406 ق )
ابوالحسن محمد بن الحسين موسوى ، معروف به سيد رضى و شريف رضى ، از بزرگان علماى شيعه ، بلغا ، شاعران نامدار و اشراف بغداد .
وى از فرزندان امام موسى بن جعفر عليه السلام بود و در بغداد زاده شد . از سوى پدر و مادر ، نسبى شريف داشت . در زمان پدر خود ابواحمد ، نقابت طالبيان بغداد ، سرپرستى همهء آنان ، قضاوت در مظالم و اميرى حاجيان را در حالى كه هفده سال بيش نداشت ، بر عهده گرفت .
چندى بهاءالدوله بويه وى را به عنوان جانشين خود در بغداد برگزيد و لقب « الشريف الجليل » را به وى خلعت داد . چندى پس از آن ، لقب « الرضى ذوالحسبين » و پس از آن « الشريف الاجل » را به وى پيشكش كرد .
روزگار سيد رضى با فرمانروايى آل بويه و مقارن با دورهء سوم خلافت عباسيان است كه به اين دوره از لحاظ تاريخى - فرهنگى « عصر زرين » مىگويند و از جهت تاريخ ادبيات عرب ، عصر شاعران سهگانه : متنبى ، سيد رضى و ابوالعلاء معرى است . به سيد رضى لقب