تخطي إلى المحتوى الرئيسي

جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 121

مساهمون:

ص١٢١
72 - 45318 - ( 36 ) حمّاد گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء لقمان و حكمتش كه خداوند از آن ياد كرده است ، پرسيدم . حضرت فرمود : حكمت به لقمان به دليل حسب ، مال ، خويشاوندان و قدرت جسمى داده نشد . ( تا آن‌كه گويد ) : خداوند - تبارك و تعالى - گروه‌هايى از فرشتگان را هنگامى كه روز نيمه شد و چشم‌ها با خواب قيلوله [ نيمروز ] آرام گرفت ، مأمور كرد آنان به گونه‌اى كه لقمان بشنود ولى آنان را نبيند ، ندا دادند و گفتند : اى لقمان ، آيا مىخواهى كه خداوند تو را جانشين در زمين قرار دهد و تو ميان مردم حكم كنى ؟ لقمان گفت : اگر خداوند متعال مرا به اين كار دستور مىدهد مىشنوم و اطاعت مىكنم ؛ چرا كه اگر او با من چنين كند ، خودش كمكم مىكند و يادم مىدهد و حفظم مىنمايد . ولى اگر مرا مخير مىسازد ، من عافيت را مىپذيرم . فرشتگان گفتند : اى لقمان ، چرا چنين گفتى ؟ لقمان گفت : چون حكم ميان مردم از سخت‌ترين جايگاه‌هاى دينى است و از همه بيشتر در فتنه و بلاست و رها مىشود و كمك نمىشود و ستم ، او را از هر سو مىگيرد و صاحبش ميان دو چيز است : اگر به‌حق برسد ، شايسته است كه تن به سلامت ببرد ؛ ولى اگر خطا كند ، راه بهشت را خطا كرده است و هر كس كه در دنيا ذليل وضعيف باشد ، بر او آسان‌تر است كه در قيامت حاكم ، بزرگ و شريف باشد و هر كس كه دنيا را بر آخرت برگزيند ، هر دو را از دست داده و زيان كرده است ، اين كه ، از بين مىرود و به آن هم نمىرسد . حضرت فرمود : فرشتگان از حكمت لقمان شگفت زده شدند و خداوند رحمان سخن لقمان را تحسين كرد . . . »

ارجاعات

گذشت

در روايت پنجاه و پنج از باب ششم از ابواب آنچه مربوط به بيمارى است ، فرمودهء پيامبر صلى الله عليه و آله به اميرالمؤمنين على عليه السلام كه : « فرشتهء مرگ آن زمان كه براى قبض روح كافر مىآيد ، همراهش آهنى از آتش مىآيد كه روح كافر را با آن آهن ، آتشين مىكند و جهنم فرياد مىكشد ! اميرالمؤمنين على عليه السلام راست نشست و گفت : اى رسول خدا ، اين حديث‌تان را براى من تكرار كنيد . اين فرمايش شما دردم را از يادم برد و آيا اين بلا به كسى از امّت شما مىرسد ؟ حضرت فرمود : آرى ، حاكم ستمگر و خورندهء مال يتيم و شهادت دهندهء بناحق . » و در روايت يكم از باب هفتم از ابواب نماز استسقاء ، فرمودهء امام معصوم عليه السلام كه : « و آن زمان كه حاكمان در قضاوت ستم كنند ، باران از آسمان نمىبارد . » و در روايت بيست و چهار از باب دوازده از ابواب جهاد نفس ، فرمودهء امام معصوم عليه السلام كه : « و آن زمان كه ستم در حكم شايع گردد ، باران حبس مىشود . » و در روايت سى و سه از باب يكم از ابواب معاشرت ، فرمودهء پيامبر صلى الله عليه و آله كه : « ده دسته از امّت من جدا جدا محشور مىشوند و خداوند آنان را از مسلمانان جدا ساخته و صورت‌هاىشان را
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 121 | السيد البروجردي / اسماعيل تبار / حسينى / حسينيان قمى