1908 - 47157 - ( 86 ) ابن ابى يعفور گويد : « از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مىفرمود : « سه نفرند كه خداوند در روز قيامت به آنها نظر نمىكند و آنان را پاك نمىسازد و براى آنان عذاب دردناكى است : كسى كه ادّعاى امامتى از سوى خدا كند كه آن امامت را ندارد و هر كس كه امامى را كه از سوى خداست ، انكار كند و هر كس كه بگويد اين دو ، در اسلام بهرهاى دارند . »
1909 - 47158 - ( 87 ) امام صادق عليه السلام فرمود : « كسى كه مقام ما يعنى امامت را ادّعا كند ، او كافر است يا آن كه فرمود :
مشرك است . »
1910 - 47159 - ( 88 ) فضيل بن يسار گويد : « شنيدم امام صادق عليه السلام مىفرمود : هر كس كه خروج كند و مردم را دعوت كند - در حالى كه ميان مردم كسى برتر از او باشد - او گمراه و بدعتگزار [ / نو آيين ] است و هر كس كه ادّعاى امامتى از سوى خدا كند و امام نباشد ، او كافر است . »
1911 - 47160 - ( 89 ) محمد بن مسلم گويد : « در حديثى از امام باقر عليه السلام شنيدم كه فرمود : به خدا سوگند ! اى محمد ، هر كس از اين امت كه امامى آشكار و عادل ندارد ، گمراه و سرگردان است و اگر بر اين حالت بميرد ، به مرگ كفر و نفاق مرده است . . . »
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 1091
مساهمون: السيد البروجردي
ص١٠٩١