1858 - 47107 - ( 36 ) عبدالرحيم قصير گويد : « توسط عبدالملك بن اعين نامهاى براى امام صادق عليه السلام فرستادم و از ايشان دربارهء اين كه ايمان چيست ، پرسيدم . حضرت همراه عبدالملك بن اعين نامهاى برايم فرستاد كه : خداوند تو را رحمت كند ! دربارهء ايمان پرسيدهاى . ايمان ، اعتراف به زبان ، پذيرفتن با دل و جان و عمل با اعضا و جوارح است و ايمان بعضى از آن از بعض ديگر است ( يعنى اجزاى مرتبط و به هم پيوستهاى است ) . ايمان يك خانه است و همين گونه ، اسلام خانهاى و كفر خانهاى است . بنده پيش از آن كه مؤمن باشد ، مسلمان است و مؤمن نمىشود تا آن كه مسلمان باشد ؛ بنابراين اسلام پيش از ايمان است و شريك و همراه ايمان است . پس آن زمان كه بنده ، كبيرهاى از گناهان كبائر يا صغيرهاى از گناهان صغائر را كه خداوند از آنها نهى كرده است انجام دهد ، از ايمان بيرون رفته و نام ايمان از او ساقط شده است ولى اسم اسلام بر او ثابت است . پس اگر توبه و استغفار كرد به خانهء ايمان باز مىگردد و او را از ايمان به كفر نمىبرد جز انكار كردن و حلال شمردن به اين شكل كه حلال را بگويد اين حرام است و حرام را بگويد كه اين حلال است و بدان عقيده بندد . در اين حالت است كه از اسلام و ايمان بيرون مىرود و به كفر در مىآيد و به سان كسى است كه داخل حرم شده و سپس داخل كعبه گرديده و در كعبه كارى [ بد ] انجام داده است . او را از كعبه و از حرم بيرون مىكنند و گردن مىزنند و به جهنم مىرود . »
1859 - 47108 - ( 37 ) عمار گويد : « امام صادق عليه السلام فرمود : هر كس طعنه به دين شما زند ، او كافر شده است . خداوند متعال فرمايد : و آيين شما را مورد طعن قرار دهند ، با پيشوايان كفر پيكار كنيد ؛ چرا كه آنان پيمانى ندارند شايد ( با شدت عمل ) دست بردارند .
« 1 » » 1860 - 47109 - ( 38 ) رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : « هر كس كه در دين ما چيزى را كه از دين ما نيست داخل كند ، او مرتد است . »
1861 - 47110 - ( 39 ) ابوحمزه ثمالى گويد : « يك روز نزد امام محمد باقر عليه السلام بودم . چون همهء كسانى كه نزد ايشان بودند متفرق شدند ، به من فرمود : اى ابوحمزه ، از محتوماتى كه نزد خداوند تغيير ناپذير است ، قيام حضرت قائم ماست و هر كس كه در اين گفتار من شك كند ، خدا را در حالى ملاقات مىكند كه كافر به او و منكر اوست . . . »
هامش
( 1 ) . توبه ، 9 / 12 .