حضرت فرمود : اى برادر هلالى « 1 » ، سؤال كردى جوابش را بفهم . اگر ولايت ما اهل بيت را اجمالا بپذيرى و از دشمنان ما اجمالا برائت بجوئى برايت كافى است . اگر خداوند امامان از ما كه اوصياء و علماء و فقهاء هستند را به تو شناسانيد ، تو هم آنان را شناختى و به اطاعت آنان اقرار كردى و از آنان اطاعت نمودى ، در اين صورت مؤمن به خداوند و از اهل بهشت هستى . اينان افرادى هستند كه بدون حساب وارد بهشت مىشوند .
كسى كه حق را تشخيص نمىدهد
( 1 ) اگر به يگانگى خدا معتقد شدى و شهادت دادى كه محمّد رسول خداست ، و قبول كردى مسائلى را كه بين همهء اهل قبله در آن اختلافى نيست و اتفاق دارند كه خداوند به آنها امر كرده يا از آن نهى نموده است ، و مسألهء امامت و وصيّت و علم و فقه برايت مشكل شد ، و علم آن را به خدا واگذار كردى ، با اهل بيت دشمنى نكردى و از آنان برائت نجستى و در مقابل آنان علم دشمنى بر نيفراشتى ، در اين صورت تو نسبت به اين مسائلى كه نمىدانى جاهل حساب مىشوى و از آنچه اهل فضيلت و ولايت به آن هدايت يافتهاند گمراه هستى . مشيّت خداوند در بارهء تو جارى خواهد بود : اگر تو را عذاب كند بخاطر گناهت است ، و اگر تو را ببخشد بخاطر رحمت او است .
ناصبى مشرك و كافر است
( 2 ) امّا كسى كه عداوت ما را معتقد است و با ما دشمنى مىكند ، مشرك و كافر و دشمن خداست .
و عارفين به حق ما كه به ما ايمان دارند ، مؤمنين و مسلمين و دوستان خدا هستند .
هامش
( 1 ) مخاطب سليم بن قيس هلالى است .